Leven na een beroerte

AALSMEER Het waren drie succesvolle mensen, met een mooi beroep, een leuke baan, een goed gezinsleven. Mensen met ambitie en toekomstplannen. En van het ene moment op het andere was alles anders. Ze hebben alle drie hersenletsel opgelopen en zijn afasiepatiënt.

Truus Oudendijk

Dat zette hun leven totaal op zijn kop, ze werden geconfronteerd met beperkingen en tegenstrijdige emoties. Hoe ziet je leven er uit na zo'n ingrijpende gebeurtenis.? Hoe geef je het opnieuw vorm? Ze schreven er samen een boek over: Verleden, Heden en Toekomst. Een boek over hun ervaringen, hun angsten en emoties, wat hen bezighoudt en hoe ze werken aan een nieuw toekomstperspectief. Met twee van hen sprak ik erover: Patricia Huncks en Otmar Vrees, Joppe Vanhorick kon er niet bij zijn, hij is onlangs verhuisd naar een verzorgingshuis. Patricia en Otmar wonen ieder nog zelfstandig en bezoeken een paar dagen per week Mendel (voormalig Heliomare) om te revalideren. Ben Sassen die hen als vrijwilliger begeleidt en hen geholpen heeft dit boek samen te stellen is bij het gesprek aanwezig.

PATRICIA Patricia kreeg acht jaar geleden een beroerte. Zij is mooi en kleurrijk als een paradijsvogel, met wapperende gewaden, rinkelende armbanden, een roze sjaal in het donkere haar, stralende lach. Ze loopt moeilijk en als ze opstaat blijkt ze schoenen met beugels te dragen. Tot mijn verrassing zie ik dat aan haar voet een enkelbandje met parels prijkt. Het is als een symbool voor moed en doorzettingsvermogen, altijd goed voor jezelf blijven zorgen en je best blijven doen om er mooi uit te zien. Bewonderenswaardig.

'Ik wil de mensen die zoiets overkomt een hart onder de riem steken', vertelt Patricia naar aanleiding van mijn vraag waarom zij het initiatief genomen heeft om dit boek te gaan schrijven. 'Soms heeft God een bedoeling met je, maar wil je dat niet inzien. Zo was het met mij ook. Ik wilde dood na die beroerte, ik zag het leven niet meer zitten. Maar ik heb twee zoons en die wilde ik ook groot zien worden. Toen ben ik gaan vechten. Je omgeving moet accepteren dat je anders bent geworden dan je voorheen was. Sommigen mensen kunnen dat, sommigen kunnen dat niet. De goede vrienden hebben me gesteund, maar ik ben ook vrienden kwijtgeraakt.' Patricia was kapster, ook op bestuurlijk niveau, ze gaf les op scholen, heeft op beurzen gestaan en was penningmeester bij de Afro Europese Schoonheids Unie, een stichting opgezet om ideeën uit te wisselen op kappersgebied.

OTMAR Otmar is een leuke jonge vent, een veertiger, hij heeft een vrouw en is vader van twee dochters. Otmar heeft theologie gestudeerd en werkte als dominee bij verschillende gemeentes. Na twee hersenbloedingen in 2012, gevolgd door aanvallen van epilepsie kan hij niet meer lezen of schrijven. Spreken gaat moeizaam, maar ondanks dat heeft Otmar kans gezien zijn ervaringen aan zijn moeder te vertellen die ze voor hem heeft vastgelegd en die uiteindelijk zijn verwerkt in het boek. 'Over mijn sociale netwerk, over de situatie thuis, over de operatie die ik heb ondergaan en over de gezondheidszorg en de vele regels, waar je mee te maken krijgt' legt Otmar uit.

Het boek is op 23 juni gepresenteerd en van meet af aan een succes gebleken. Inmiddels wordt gewerkt aan een derde oplage. Otmar is blij dat het af is en hij zich op andere activiteiten kan richten. Hij schildert en maakt prachtige beelden van speksteen. Zijn vrouw Marjolijn is bijna afgestudeerd theologe en leidt de kringgesprekken in de kerk die ze samen elke zondag bezoeken. Otmar assisteert haar bij die gesprekken. 'Als manusje van alles', lacht hij.

Patricia zou het liefst lezingen geven over het hoe en waarom dit boek tot stand is gekomen. 'Het was goed om te doen' besluit zij, want op die manier kun je het van je af schrijven, begrijp je wat er met je gebeurd is en kun je er ook makkelijker over praten.'