• Amanda ten Cate: - Je kunt dingen van je af schrijven en van iets heftigs iets moois maken. -

    Robert Joore

Kettinggesprek Amanda ten Cate: 'Poëzie is mijn uitlaatklep'

UITHOORN Gedichten zijn erg belangrijk voor Amanda ten Cate. Daarom organiseert ze poëziemiddagen en is ze nu op zoek naar een dorpsdichter voor Uithoorn. Vorige week vroeg Sandra Brouwer hoe ze in dat wereldje verzeild is geraakt?

"Ik kende de Aalsmeerse dorpsdichter Marcel Harting. Via hem kwam ik bij een poëzie- en kleinkunstmiddag in cultureel café Bacchus. Dat vond ik zo leuk. Zoiets miste ik in Uithoorn. Ghandi zei altijd: 'Wees zelf de verandering die je in de wereld wilt zien.' Ik heb hem aangepast naar: Wees zelf de inspiratie die je zoekt. Waarom zou ik het niet zelf organiseren? Het cultureel aanbod in Uithoorn mag best breder. Ik kende dansschool Colijn van de projectkoren waar ik bij zing en vroeg of ik daar een poëziemiddag mocht houden. Het is nu vier keer geweest."

Was het een succes? "Alle begin is moeilijk. De eerste keer heb ik de dorpsdichter uit Aalsmeer uitgenodigd, heb ik zelf gedichten voorgedragen en iemand uit het publiek heeft spontaan een gedicht laten horen. Er was ook muziek, want muziek is poëzie met een melodie. Maar ik laat me niet uit het veld slaan. Ik ben een pitbull. De tweede keer was er meer animo.

In 2018 was het thema van de derde keer cabaret. Toen ben ik op het landelijke thema ingesprongen en gingen alle gedichten over theater. We droegen rood-zwarte kleding en hadden hoedjes op.

De vierde keer was afgelopen maart. Het thema was Alles ontwaakt. Dat was een persoonlijk thema, want na mijn operaties ontwaakte mijn leven weer, maar het kon ook op de lente slaan, waarin de natuur weer ontwaakt.

De burgemeester was bij de poëziemiddag geweest als privépersoon en hij was aangenaam verrast. Hij stelde voor om de vijfde poëziemiddag iets speciaals te doen voor het tweehonderdjarige bestaan van Uithoorn."

Wat gaat er gebeuren? "We gaan op zoek naar een dorpsdichter voor Uithoorn. Binnenkort heb ik een gesprek op het gemeentehuis om afspraken te maken, dus als ik dan meer informatie heb, zal ik dat in de krant plaatsen. In principe is de planning dat mensen voor 8 januari hun gedicht over het thema 200 jaar Uithoorn mogen insturen. Dan worden de gedichten door een officiële jury beoordeeld. Op 19 januari wil ik bij dansschool Colijn de poëziemiddag houden, want daar heb ik het al vier jaar georganiseerd.

Ik vertel over het echte leven

Ik vind dat de dorpsdichter een officiële status moet krijgen, dus dan moet de gemeenteraad akkoord gaan. Het betekent ook dat de dorpsdichter gevraagd wordt voor officiële gelegenheden zoals dodenherdenking of bij een opening van een expositie. Hij draagt ook de verantwoordelijkheid om poëzie levendig te houden in het dorp. Er zijn wel dichters in Uithoorn, maar ze zitten nog te veel verstopt, dus hen moet ik proberen te inspireren om mee te doen."

Ben je zelf een dichter? "Ik schrijf al gedichten sinds ik een kind was. Poëzie is mijn uitlaatklep. Het helpt me door moeilijke tijden heen. Als tiener heeft het me overeind gehouden. Op sociale media laat iedereen zien hoe mooi iemands leven is. Ik vertel over het echte leven. De leuke en minder leuke kanten, want die horen er ook bij, daar kun je je kracht van maken. Je kunt dingen van je af schrijven en van iets heftigs iets moois maken."

Waarom deel je je gedichten? "Toen ik op mijn werk een collega had die het moeilijk had, begon het bij mij te borrelen en te bruisen en schreef ik een gedicht voor haar. Zij liet dat aan haar man lezen en die moest ervan huilen.
Toen merkte ik dat mijn gedichten iemand konden raken. Het brengt emoties teweeg die er mogen zijn. De eerste poëziemiddag was het eerste moment dat ik er echt mee naar buiten kwam. Ik kreeg complimenten en daar kreeg ik meer zelfvertrouwen van. Als ik bedenk wat het voor mij heeft gedaan, wil ik anderen daarin stimuleren."

Doe je nog andere dingen? "Ik teken en schilder en wilde een kinderboek illustreren. Ik was op een schrijfcursus gegaan en daar kreeg ik de smaak van het schrijven te pakken. Het prentenboek werd een young adult fantasy boek. Het gaat over iemand die denkt nergens bij te horen en uiteindelijk iets vindt waar ze wel bij hoort. Ik vind dat op welke manier je ook anders bent, je net zoveel respect verdient. Als kind was ik al gek op zwemmen. Onder water ben je in je eigen wereld. Dat heeft me geïnspireerd. Meer wil ik er niet over vertellen. Ik heb nog andere ideeën voor een tweede boek, maar voorlopig ben ik hier nog niet mee klaar."

Wie wil je voor volgende keer vragen? "Naomi Heidinga. Zij heeft mij gefotografeerd voor de foto-expositie Lokale Heldinnen, die nu te zien is in de Buurtkamer Keizer Karelpark in Amstelveen.
Mijn vraag aan haar is of ze nog een droom heeft wat betreft fotografie."

Conny Vos