• Naomi Heidinga

Vrijwilligers in spotlicht: Co en To Bakker

UITHOORN Co en To Bakker zijn beiden al jaren actief als vrijwilliger in wijksteunpunt Bilderdijkhof. Co is vrijwillig beheerder van het wijksteunpunt. Hij heeft twee rechterhanden en doet allerhande klusjes. Ook heeft hij de sleutel van het gebouw. To maakt op maandagmiddag en dinsdagochtend kaarten met een clubje dames. Alle voorbereidingen treft ze thuis. Daar gaan de nodige uren inzitten. Gelukkig hoeft het stel niet ver te reizen: ze wonen tegenover het steunpunt.

"We hebben ze hier de boel zien opbouwen," aldus Co. "En op een gegeven moment word je erin geluisd, zegt hij lachend. Hij doet de klusjes met plezier. Het geeft hem iets om handen. Vooral in de wintermaanden zorgen de klussen voor de nodige afleiding. In de zomer heeft hij voldoende te doen. "De klusjes voorkomen dat ik hier op de stoel blijf zitten."

Het werk komt altijd onverwacht. Wanneer er iets stuk is, wordt Co ingeschakeld. "Dan bekijk ik of ik het zelf kan doen, of dat er iemand moet worden ingehuurd. Vroeger was ik verwarmingsmonteur. Het klussen heb ik geleerd door het gewoon te doen. Samen met mijn vader heb ik ons eerste huis gebouwd. Dat was van hout." De klussen variëren. Van lampen vervangen tot elektra, maar ook timmerwerk. "Ik zeg bijna nooit nee."

Naast het klussen, is hij sleutelbeheerder. Als er niemand is, kan hij het gebouw openen en afsluiten. "Bijvoorbeeld wanneer er 'ochtends mensen staan te wachten. Dan laat ik ze snel binnen, zodat ze geen kou hoeven te lijden." Ook 's avonds wordt een beroep op hem gedaan, niet alleen om de deur te sluiten. "Dat heb je met een wijkcentrum, ze hebben je op de gekste momenten nodig. Soms gaat het alarm af. Ook al sta ik op het punt om naar bed te gaan, dan ga ik toch even kijken. Ik ga nooit alleen naar binnen. Behalve als het alarm te lang aanhoudt. Dat vinden buurtbewoners niet leuk, die herrie 's avonds."

To begeleidt samen met vrijwilligers Loes en Berdien het kaarten maken. "Er doen elke keer zeven tot acht dames mee. Dat zijn dames op leeftijd: de oudsten zijn 92 jaar. Ik ben, buiten Loes, de jongste. Het kaarten maken vind ik leuk om te doen en we hebben het met z'n allen altijd erg gezellig. Er wordt volop gepraat en schik gemaakt. We hebben het over kinderen, kleinkinderen en zelfs achterkleinkinderen en daarnaast over de leuke dingen in het leven."

De voorbereidingen treft To thuis. In een secretaire heeft ze alle knutselspullen netjes geordend. "Thuis maak ik de basis voor de kaarten met de e-bosser klaar." Uit één van de kastjes komt het apparaat te voorschijn. Ze laat zien hoe het werkt. "Met de e-bosser kan ik figuren uit papier laten drukken," legt ze uit. "De e-bosser kan tevens reliëf aanbrengen in het papier. Zo kan ik een hele middag bezig zijn met patronen maken. Daar gaat best wat tijd in zitten." Nog meer bakjes worden uit de kast gehaald, met allerhande patronen. "Nu zijn er allemaal sjablonen voor, maar in het verleden moest je alles zelf uitknippen."

Van het wijkcentrum krijgt ze een kleine vergoeding, die overigens niet toereikend is. Toch doet ze het werk graag. "Het geeft voldoening dat je veel mensen van dienst kunt zijn. We maken mooie kaarten met z'n allen." Ook Co is blij dat hij zich in kan zetten. "Het werk houdt je op de been." In de zomermaanden doet het stel het wat rustiger aan. Dan is het tijd voor vakantie. "Dat is gelukkig geen probleem," aldus Co. "Alles gaat door. Alleen klussen die kunnen blijven liggen, worden voor me bewaard. Dus na de vakantie ligt er geen berg werk op me te wachten."

Naomi Heidinga